Wordt Dermot Kennedy een one-hit wonder of een hitmachine? De tijd zal het moeten uitwijzen

Wordt Dermot Kennedy een one-hit wonder of een hitmachine? De tijd zal het moeten uitwijzen

Op een jaar tijd kan er veel veranderen, dat illustreert de Ierse singer-songwriter Dermot Kennedy. Iets minder dan een jaar geleden was hij één van de meer onbekende namen op de affiche van Rock Werchter 2018 en mocht hij daar op vrijdag The Barn openen. Ondertussen is zijn single Power Over Me uitgegroeid tot een top 10-hit in de Ultratop en mocht hij het bordje ‘uitverkocht’ ophangen aan de AB. Wij zagen een jongen met talent die nog wat moet oefenen op het understatement.

Dermot Kennedy zingt over Grote Emoties en dat trekt blijkbaar vooral meisjes aan, want de Ancienne Belgique liep er vol van. Tijdens de show werd hem ook regelmatig een hysterisch gegilde “I love you, Dermot!” toegeroepen, zwemen van hysterie die Dermot vakkundig negeerde. Ook dat hoort bij het vak blijkbaar wanneer je een jonge populaire singer-songwriter bent. Ze gaan al mee sinds de tijd van The Beatles, dat soort van hysterische fans, en in de AB stoorden ze soms wanneer ze een intiem moment verpestten voor de rest van de zaal.

Dermot zelf kwam op in skaterslook: een spuuglelijke brede gele broek en een oversizede trui zoals iedereen die in de jaren 90 pleegde te dragen. Hij had met zich meegebracht: een bassist, een toetsenist en een drummer en vooral die laatste was soms een stoorzender in de emotionaliteit van de songs. Soms waren de drums zelfs overheersend en konden we Dermot zelf amper nog horen of moest hij serieus beginnen pompen om te verhinderen dat hij zou verzuipen.

Less is more

Het mooist was het concert in zijn tweede deel, al zaten in het eerste deel wel pareltjes als Young & Free – een nummer waarmee we altijd een dag of drie in ons hoofd zitten nadat we ’t gehoord hebben – en The Corner, een nummer dat hij naar eigen zeggen pas een paar weken geleden geschreven had en dat dus nog niet op zijn debuutplaat terecht was gekomen.

Voor in de tweede helft had hij het meer pure songmateriaal gehouden en zagen we die versie van Dermot Kennedy waardoor we na een halfuurtje op Rock Werchter besloten dat we wel eens wilde zien wat die man nog meer in z’n mars had. Het meest puur was For Island Fires And Family waarbij hij alle ballast overboord gooide en de song alleen op zijn gitaar bracht. Het deed het concert goed.

In die tweede concerthelft zaten meer van dat soort songs: Stockholm charmeerde met zijn subtiliteit, An Evening I Will Not Forget raakte midscheeps in het hart en After Rain, een nummer dat hij opdroeg aan iedereen die hoop kan geven op zwarte dagen, was een mooi slotakkoord. Al bij al zagen we een degelijk concert, maar wel van een singer-songwriter die te vaak hetzelfde kunstje opvoerde, tekstueel nog te weinig variatie kende en nog te vaak te hard zijn best stond te doen.

Wat vooral opviel was dat de recente hit Power Over Me eigenlijk het atypische nummer van de avond was. De tijd zal moeten uitwijzen of Dermot Kennedy een one-hit-wonder of een hitmachine wordt. Maar in tussentijd geven we hem al één raad mee: less is soms echt more.

Gesponsorde artikelen