Zanger Thé Lau is overleden

Zanger Thé Lau is overleden

Zanger Thé Lau is overleden. Hij vocht een strijd die hij niet kon winnen op een ontzettend waardige en dappere manier. Iets meer dan een jaar geleden, op 21 juni, speelde hij zijn laatste optreden met zijn groep The Scene, in de AB. Thé is 62 geworden en is gisteravond in zijn huis in Amsterdam overleden.

Het was al langer bekend dat de zanger terminale kanker had. Lau sprak de laatste maanden veelvuldig over zijn ziekte in de media. De voormalig voorman van rockband The Scene kreeg in 2013 te horen dat hij keelkanker had en niet meer zou genezen.

En vervolgens deed hij het dapperste wat een mens in die situatie kan doen: hij nam het heft in eigen handen. Hij legde zich neer bij zijn dood als een onvermijdelijk feit (“Iedereen sterft, alleen ik een beetje vroeger”, liet hij optekenen in een interview), maar dan zou hij het wel op zijn eigen voorwaarden doen. Hij keek de dood in de ogen en zei hem nog even te wachten, want eerst zou er met een handvol concerten nog afscheid genomen worden van het publiek. Een onbeschrijflijk sterke reactie.

Je kan je onmogelijk voorstellen wat er door het hoofd van Thé Lau moet hebben gespeeld tijdens het afscheidsoptreden in de AB. We waren er toen bij en zelden hebben we een man met meer gratie, bescheidenheid en waardigheid op een podium weten staan. Neen, het was geen gelatenheid. Het deed hem wel degelijk iets. Thé Lau vocht meermaals tegen de tranen en wist ze dan net niet meer te bedwingen. Toen het aanwezige publiek Het anthem Iedereen Is Van De Wereld van hem en de band overnam bijvoorbeeld. Je zag hem even vol ongeloof knikken (als in: onvoorstelbaar wat ik allemaal heb mogen doen in dit leven) en liet vervolgens het publiek met de song minutenlang aan de haal gaan.

Na het afscheidsoptreden in de Ancienne Belgique deed hij nog eens gastoptreden hier en daar. In de Radio 1-sessie van K’s Choice bijvoorbeeld.Tot op het einde bleef Thé plannen maken. Het leek wel alsof Thé zijn ziekte droeg als een zegen, als extra tijd die hem gegeven was. Tijd die hij ook ten volle benutte.

Platina Blues

Ongeveer een jaar geleden bracht hij Platina Blues uit, zijn laatste album. Een plaat waar hij pas aan begonnen was toen de behandeling voor de keelkanker al was opgestart, een plaat gemaakt tussen 35 bestralingssessies en de morfine door. Een plaat waarvan hij net de Engelstalige editie heeft afgewerkt ook.

Geen songtitels, veertig minuten woord en geluid in vier songs. De plaat die Thé absoluut nog wilde maken voor hij dit leven verliet.

De eerste zinnen van dat album? “Ik ga nu slapen / Mij wacht de nacht / En ik kan niet wachten / Op wat me wacht”

Amper twee maanden later, in september, bracht hij Juliette uit, de roman die zijn laatste zou blijken te zijn. Een roman die hij al een tijdje afgewerkt had, maar die hij nog helemaal herschreef. Een roman over een nymfomane die zich op haar manier een weg naar geluk baant. Juliette’s enige echte partner is haar kunst, de fotografie.

Op die twee laatste verwezenlijkingen was hij heel erg trots. De naderende dood maakte hem scherper, zo zei hij zelf. Of zoals hij het in de Nederlandse krant Het Parool zei:

‘De ziekte heeft me meer gegeven dan zij me afneemt.”

Voor de eeuwigheid

Minstens twee songs die letterlijk iedereen kent: Iedereen Is Van De Wereld en Blauw. 11 platen met The Scene, 4 soloplaten. Een mooi oeuvre waar pareltjes uit geplukt kunnen worden.

Denken we maar aan pareltjes aan Rigoreus, een nummer dat het zinnetje “Voor wie wacht/komt alles steeds te laat” nu een heel andere lading geeft.

Het sterke funky Geloof. De meezingers Maan, Zuster, Rij, Rij Rij en Open.

En niet te vergeten: de duetten met vrienden als Sarah Bettens (Onder Aan De Dijk). Of Mooi, de indrukwekkend mooie cover van de al even betreurde Yasmine met wie Thé goed bevriend was. Een nummer geschreven door Stef Kamil Carlens geschreven voor haar laatste plaat Licht Ontvlambaar.Gecoverd op Code, de laatste plaat van The Scene.

nu.nl

Een nieuwe vriend

In het laatste interview dat Thé Lau aan het weekblad Humo gaf zei hij:

“Ik denk vaak aan doodgaan, maar niet vaker dan een bejaarde. Bejaarden denken elke dag wel een keer aan doodgaan; ze zijn dan bang voor hoe het effectief zal gaan. Dat ben ik ook, al heb ik de nodige regelingen getroffen. Ik kijk niet uit naar het proces, maar ik vind dat ik, net als iedereen, moet kunnen wennen aan het feit dat ik het leven moet loslaten.”

Niemand kan winnen van de dood. Ook Thé Lau niet. Maar weinig mensen hebben we op een mooiere manier met de dood weten omgaan. Hij heeft hem niet in het gezicht gespuwd, maar hij heeft zijn arm om de dood heen geslagen, als een vriend voor een volgend leven. Genietend van wat geweest was en genietend van wat nog komen ging, ondanks zijn ziekte.

Bovenal was Thé een woodenkunstenaar. We zouden hier graag de eerste strofe van Feest weergeven, één van de mooiste songs die Thé Lau ooit schreef, ook volgens hemzelf.

hier is het eind/het eind van het feest/kom, we gaan naar beneden/de bloemen zijn dood/de flessen zijn leeg/ het was mooi/maar nu is het verleden/jij was zo mooi/jij was prachtig/maar jij/jij hebt je strijd nu gestreden.

Gesponsorde artikelen