In het kort
- In een collectieve rechtszaak wordt OnlyFans ervan beschuldigd abonnees te misleiden door “volledige toegang” te beloven, terwijl een groot deel van de content achter betaalde muren wordt verstopt.
- Abonnees zeggen dat OnlyFans hen lokt met previews en hen vervolgens overspoelt met upsells, wat in strijd is met de wetgeving inzake consumentenbescherming.
Er is een nieuwe class action-rechtszaak aangespannen tegen OnlyFans in Californië, waarin OnlyFans wordt beschuldigd van misleidende praktijken met betrekking tot de toegang van abonnees tot content. In de rechtszaak wordt gesteld dat OnlyFans abonnementen promoot met beloften van “volledige toegang” en directe berichten met makers, maar dat abonnees vaak merken dat een groot deel van de content achter extra betaalmuurtjes verborgen is.
Verborgen kosten
Eiser David Gardner, die meer dan 100 andere klanten vertegenwoordigt, zegt dat OnlyFans abonnees lokt met previews en teasers, om ze vervolgens te overspoelen met upsells en massale directe berichten waarin nog meer betaalde content wordt gepromoot. In de rechtszaak wordt gesteld dat wat in eerste instantie wordt gepresenteerd als een all-inclusive ervaring, in werkelijkheid een systeem van à la carte aankopen blijkt te zijn, wat in strijd is met de Consumers Legal Remedies Act van Californië en de Federal Trade Commission Act.
Gardner haalt zijn eigen ervaring aan, waarbij hij zich op twee makers abonneerde in de verwachting exclusief materiaal te krijgen, maar in plaats daarvan voornamelijk niet-expliciete teasers en een stortvloed aan verkooppraatjes voor pay-per-view-content ontving. In de rechtszaak wordt gesteld dat het “enige voordeel” van sommige abonnementen toegang tot deze upsells is, die in de oorspronkelijke abonnementsprijs hadden moeten zijn inbegrepen.
Verdienmodel
De rechtszaak laat zien dat er een spanning is tussen het verdienmodel van OnlyFans en wat ze zeggen in hun marketing. Hoewel het aanbieden van maandelijkse abonnementen naast pay-per-view-opties, fooien en bundels gebruikelijk is bij het maken van content voor volwassenen, ligt het probleem bij het gebruik van de term “volledige toegang” door het platform. Volgens de eisers wekt deze term de verwachting dat het abonnement toegang geeft tot de kerncatalogus en niet alleen maar een manier is om extra upsells te verkopen.
Gezien de enorme omvang van OnlyFans, met miljoenen makers en meer dan 200 miljoen geregistreerde gebruikers, kunnen zelfs kleine verschillen tussen marketingbeloften en daadwerkelijke toegang tot content een grote impact hebben op abonnees en het platform mogelijk blootstellen aan juridische en reputatierisico’s.
Mogelijke uitkomsten
Voordat de zaak als collectieve rechtszaak kan worden behandeld, moet deze eerst worden gecertificeerd. Als dat lukt, kunnen mogelijke maatregelen bestaan uit terugbetalingen, civielrechtelijke boetes en aanpassingen aan de interface en marketingtaal van OnlyFans. Bijvoorbeeld door claims over “volledige toegang” te vervangen door nauwkeurigere beschrijvingen van wat wel en niet is inbegrepen, en door abonnementsinhoud te scheiden van pay-per-view-promoties.
OnlyFans heeft al eerder te maken gehad met juridische uitdagingen, waarbij een recente zaak over “chatter”-praktijken werd afgewezen. Dit onderstreept de complexiteit en genuanceerde aard van dergelijke geschillen op marktplaatsen waar makers vaak de beslissingen over prijzen en inhoud bepalen. De uitkomst zal afhangen van de vraag of de rechtbank oordeelt dat de marketingpraktijken van OnlyFans een accurate weergave waren van wat abonnees uiteindelijk ontvingen.