In het kort
- Na een uitgebreide renovatie zijn de Catacomben weer open, waarbij de nadruk ligt op behoud, veiligheid voor bezoekers en een betere ervaring voor de 600.000 bezoekers per jaar.
- De Catacomben zijn ontstaan uit een volksgezondheidscrisis in de 18de eeuw en herbergen miljoenen stoffelijke resten die zijn overgebracht vanuit overvolle begraafplaatsen.
- Inspecteur Héricart de Thury transformeerde de bottenopslagplaats in een fascinerend ossuarium met zorgvuldig gerangschikte skeletten en betekenisvolle inscripties.
Onder Parijs, twintig meter onder de grond, liggen de Catacomben: geen gewoon stelsel van gangen, maar een onderwereld die de herinneringen van miljoenen inwoners draagt. Tussen kalkstenen wanden rusten anonieme revolutionairen naast historische figuren, en vormt deze stille stad een van de meest tastbare archieven van Parijs.
Na vijf maanden intensief renovatiewerk hebben de Catacomben hun deuren opnieuw geopend voor bezoekers. De werkzaamheden waren gericht op behoud, veiligheid en een betere ervaring voor de 600.000 mensen die de locatie jaarlijks bezoeken. Directeur Isabelle Knafou zegt dat de verantwoordelijkheid groot is: “De Catacomben herbergen de overblijfselen van Parijzenaars uit de tiende tot de achttiende eeuw. Hoewel het exacte aantal onbekend is, liggen hier miljoenen begraven en is het onze taak om deze plek te beschermen.”
Uitdagend ondergronds project
De Catacomben liggen in kalksteengroeven, omgevingen die voortdurend veranderen en waar water stroomt. Door de altijd aanwezige vochtigheid zijn er voortdurend inspanningen nodig op het gebied van versteviging, conservering en verbetering. Camille Guérémy, architect bij het bureau Artémis, dat verantwoordelijk is voor de renovaties, legt de complexiteit uit: “Ondergronds werken binnen een tijdsbestek van vijf maanden bracht unieke uitdagingen met zich mee. Metselaars, elektriciens en andere specialisten werkten samen in deze krappe ruimte, waarbij ze zich aan strakke schema’s moesten houden.”
De oorsprong van de Catacomben gaat terug tot het einde van de achttiende eeuw, toen Parijs kampte met een ernstige volksgezondheidscrisis. De overvolle en onhygiënische begraafplaats Innocents vormde een gevaar voor de bevolking, wat leidde tot de sluiting ervan en de overbrenging van ongeveer zes miljoen stoffelijke resten naar de verlaten kalksteengroeven onder de stad.
Geboorte van een ossuarium
De plek diende aanvankelijk als opslagplaats voor verspreide botten, maar onderging in 1810 een ingrijpende transformatie onder leiding van inspecteur Louis-Étienne Héricart de Thury. Hij zorgde voor de zorgvuldige rangschikking van dijbenen en schedels in decoratieve muren, versierd met gegraveerde plaquettes en tot nadenken stemmende citaten. Dit labyrint van meer dan een kilometer lang, gelegen in het hart van de wijk Montparnasse, werd in 1809 voor het publiek geopend en werd daarmee het grootste ossuarium ter wereld.