In het kort
- BTS: The Return laat zien hoe de band ervoor kiest om hun Koreaanse afkomst te omarmen door het traditionele volkslied Arirang in hun nieuwe album te verwerken.
- BTS worstelt met het vinden van een balans tussen authenticiteit en wereldwijde aantrekkingskracht, en bespreekt openlijk hun zorgen over Engelse songteksten en uitspraak.
- Ondanks een veeleisende terugkeer na hun militaire dienst viert BTS uiteindelijk hun diepe synergie en vertrouwen in hun muziek.
De langverwachte comeback van BTS is vastgelegd in de Netflixdocumentaire BTS: The Return, geregisseerd door Bao Nguyen.
Evenwicht tussen Koreaanse identiteit en wereldwijde toegankelijkheid
Na een pauze van vier jaar, waaronder hun verplichte militaire dienst, begon de groep aan een reis om hun nieuwe album ‘Arirang’ te maken. De titel zelf heeft een belangrijke betekenis en is geïnspireerd op een traditioneel Koreaans volksliedje dat symbool staat voor identiteit en veerkracht in tijden van ontheemding en koloniale overheersing. Deze band met het Koreaanse erfgoed leidde binnen de band tot discussie over het vinden van een balans tussen hun culturele wortels en wereldwijde aantrekkingskracht. Hoewel sommige leden aanvankelijk aarzelden om Arirang in het nummer Body to Body te verwerken, moedigde Hybe-voorzitter Bang Si-hyuk hen aan om hun Koreaanse identiteit te omarmen, waarbij hij het unieke karakter van hun positie als wereldwijd erkende K-popgroep onderkende.
De documentaire werpt ook licht op het creatieve proces van BTS en de uitdagingen waarmee ze te maken hebben. Zorgen over de balans tussen Engelse en Koreaanse songteksten worden openlijk besproken, wat hun wens weerspiegelt om authenticiteit te behouden en tegelijkertijd een diverse fanbase aan te spreken. Ze worstelen met tijdgebrek om hun Engelse uitspraak te oefenen en uiten hun bedenkingen over geforceerde of onnatuurlijk klinkende zinnen.
Veeleisende comeback
De terugkeer van BTS naar de muziek na hun militaire dienst wordt afgeschilderd als een veeleisende maar noodzakelijke onderneming. De groep erkent het snelle tempo van de K-popindustrie en vergelijkt hun studiosessies met een “fabriek” door de strakke deadlines. Ondanks dat Jin maar weinig bij het schrijven van nummers betrokken was doordat hij pas later aankwam in Los Angeles, spreekt hij zijn vertrouwen uit in de kwaliteit van het album. Hij wijst op het diepe begrip en de synergie die de groep in de loop van jarenlange samenwerking heeft ontwikkeld.
De documentaire gaat verder in op hoe hun militaire ervaring hen heeft beïnvloed. RM reflecteert op het contrast tussen de tijd tijdens de dienst, gekenmerkt door routine en herhaling, en de creatief bevredigende tijd die ze beleefden tijdens hun samenwerking in Los Angeles. Er zitten hier en daar grappige momenten in, zoals wanneer RM zijn bandleden plaagt met een militaire wekroep op de saxofoon die hij tijdens zijn dienst heeft geleerd.