Camerlynck: We zijn beginnen schrijven de dag dat ‘Helgië’ is uitgekomen. Dat maakt dat we er alles bij elkaar wel meer dan een jaar aan hebben gewerkt, maar we hebben nooit echt nagedacht of besproken dat we deze of gene richting uit wilden. De insteek is nog dezelfde dan op ‘Helgië’: we doen wat we zelf vet vinden, zonder onszelf te beperken. ‘De Kerk Van Melculy’ gaat wel een pak breder dan ‘Helgië’, er staan nummers op met een Faith No More-vibe, nummers die neigen naar Iron Maiden of Cannibal Corpse. Dat maakt het interessant.

Eén van de laatste nummers die we geschreven hebben was Varken en dat was omdat ik nog een nummer wilde dat de overgang van ‘Helgië’ naar ‘De Kerk Van Melculy’ zou kunnen vergemakkelijken. En dat is Varken geworden, dat zou zo op ‘Helgië’ hebben gekund. Het bleek van ons allemaal de favoriet dus was het het ideale nummer om als eerste mee naar buiten te komen.

Voor altijd jong

Voor Altijd Jong deed me iets afvragen: denk je dat je automatisch méér jong blijft voelen omdat je muzikant bent, in vergelijking met iemand die een doorsnee kantoorjob heeft? Ik vraag het omdat ik er 32 word dit jaar en ik voel me niet zo. Ik denk dat dat misschien komt omdat ik ook geen doorsnee job heb en me vaak op optredens bevind of met mensen praat zoals jij.

Camerlynck: Ik kan daar maar eerlijk in zijn: volwassen worden is nog niet echt gebeurd bij mij. Ik ben getrouwd en ik heb een huis en twee dochters en ik ben volwassen genoeg om dat te doen, maar het gaat om hoe je je voelt. Het is zo’n ongeschreven regel dat je vanaf de helft van je twintiger jaren plots ‘serieus’ moet beginnen doen. Dan lijkt het not done om heel de week met sneakers rond te lopen, moet je je wat deftiger kleden en blablabla. Ik heb daar allemaal nooit naar gekeken en ik voel me nog altijd 16. Ik weet ook dat als ik mijn kinderen ga halen ik er wat anders uit zie dan de doorsnee ouder, maar ik vind dat tof. Ik hou van tatoeages en de metal lifestyle en ik laat dat ook zien. “Voor altijd jong” vind ik één van de belangrijkste leuzen in mijn leven.

Vandaag de dag word je grootgebracht door je ouders en dan moet je naar school, voor een beroep gaan leren en vervolgens moet je ervoor zorgen dat je daarmee je geld kan verdienen, trouwen, een huis kopen enz. Veel mensen worden dus gedwongen om voor iets te kiezen waar ze nooit helemaal achter staan. Misschien wel 98% of 92%, maar bijna nooit 100%. Je kiest voor iets dat het dichtst ligt bij wat je écht wil doen. Ik heb altijd gekozen om datgene te doen wat mij 100% ligt. Ik heb er nooit voor gekozen om dingen te doen omdat het ze nu eenmaal zo horen. Ik leef maar één keer en ik wil niet doodvallen op m’n 80 met spijt van de dingen die ik niet gedaan of geprobeerd heb.

Jullie zijn nog altijd uniek omdat je metal maakt met humoristische inslag, in het Nederlands. Dat zijn drie niches. In Ik Hou Van U En Ik Haat U breek je zelfs een lans voor dat zingen in het Nederlands.

Camerlynck: Ik heb niks tegen Belgische bands die in het Engels zingen, maar voor mij vind ik in het Nederlands zingen veel eerlijker. Er zijn Belgische bands die zich verdienstelijk kunnen uiten in het Engels en er zijn er minstens evenveel die dat niet zo geweldig goed kunnen en het toch doen. In dat nummer stel ik eigenlijk de vraag: waarom zing je in het Engels en waarom niet in het Nederlands? Leg het mij eens uit.

Het is heel simpel: ik begrijp Engels, ik kan het praten, lezen en schrijven. Maar ik kan dat allemaal nog veel beter in het Nederlands en daarom doe ik dat.

Je maakt het jezelf zelfs moeilijker, want van zodra je ervoor kiest om in het Nederlands te zingen, moet je er ook voor zorgen dat iedereen het ook kan verstaan. Dat lukt bij jou goed.

Camerlynck: Ik vind dat wel erg. Je doet iets dat niet meer dan normaal is en net daardoor word je extra onder de loep genomen. (lacht)

Taylor Swift en Clouseau

Er staan 22 nummers en 8 bonustracks op ‘De kerk van Melculy’, 30 nummers dus eigenlijk. Dat alleen al lijkt me een statement in tijden van streaming.

Camerlynck: Ja, maar ook en vooral als een statement tegen bands – en ik zie er steeds meer – die denken dat ze een nieuwe plaat klaar hebben als ze acht nummertjes hebben. Tenzij elk van die nummers dan minstens zeventien minuten duren, vind ik dat geen plaat. Ik las onlangs zelfs in een review van de laatste van Machine Head een journalist die schreef “15 songs in tijden van streaming, daar kan je toch al eens over beginnen nadenken. Zijn het er geen vijf teveel?” Echt, waar staat er ergens hoeveel nummers je op een plaat mag zetten?

Het is destijds allemaal begonnen met dat t-shirt van Metallica. Deze keer moet, in Min Duizend Scenepoints het t-shirt van Papa Roach eraan geloven.

Camerlynck: (lacht) Dat is T-Shirt Van Metallica, deel 2. Het gaat over mensen die tegen anderen zeggen “Wat voor t-shirt draag jij nu?” Zo van die types die een t-shirt van Slipknot niet cool genoeg vinden en daar denigrerend over doen, maar stiekem zelf ook wel naar Slipknot luisteren. Die scene zorgt net voor openheid. Tim, onze gitarist, draagt soms een t-shirt van Taylor Swift. Daarmee doen we er nog een schepje bovenop.

Om aan te sluiten bij die openheid: ik kan er niet aan doen, maar elke keer als ik Varken hoor, moet ik aan Vanavond Ga Ik Uit van Clouseau denken, waarin Koen Wauters zingt “Dat is al een week kalm gebleven/Dat is al een week braaf en beschaafd/Een oude dame over geholpen/Een week niet roken, drinken of slaan/Dat is lang, niet uit te houden.”

Camerlynck: Hahaha, goed gevonden. Je kan het als kop gebruiken: ‘Koen Wauters baande de weg voor Fleddy Melculy’ (lacht)

Ik herinner me ook een filmpje dat je voor Studio Brussel gedraaid hebt op Pukkelpop. Bitter weinig mensen wisten wie de band was die op hun t-shirt stond.

Camerlynck: Ik vond dat echt erg. Dat filmpje is in een halfuur gedraaid. 98% van de mensen wist niet wat ze droegen. Ik wist dat het een probleem was, maar dat het zo erg was, daar stond ik zelf ook van te kijken. Ga aan Studio Brussel extra beeldmateriaal vragen en je zal het niet vinden, want het is er niet.

Over naar de kerk dan: toen Urbanus met Bakske Vol Met Stro afkwam werd hij bedolven onder haatreacties, destijds in 1979. Hoe gaat het nu als je een plaat maakt die ‘De kerk van…’ heet?

Camerlynck: Ik denk dat iedereen wel weet dat er in veertig jaar veel veranderd is. Als deze plaat in 1979 zou zijn uitgekomen zou het een ander verhaal geweest zijn. We stellen de plaat overigens voor in een kerk. Het is een jeugdhuis in Lokeren. Een jaar geleden had T-klub geen locatie meer, die zijn naar het gemeentebestuur gestapt en die hebben een klooster gekregen. Het is gans vervallen, maar er is ook een kerk aan en in die kerk staat een podium en een toog. En al die beelden staan er nog. Heel cool. Opnieuw: het zou veertig jaar geleden niet gekund hebben.

Ik vond het nummer Kerk heel herkenbaar.

Camerlynck: Dat heb ik nog al gehoord. In het nummer Kerk neem ik alle religies op de korrel, alleen doe ik het aan de hand van wat ik zelf heb meegemaakt.

Ik begreep het kerkgaan niet toen ik jong was en ik begrijp het nu nog steeds niet. Vroeger mocht je daar geen vragen over stellen, nu mag ik dat wel. Tot mijn 14 jaar ben ik mee naar de kerk geweest en toen heb ik gezegd dat ik niet meer mee wilde. Ik heb wel mijn ma gewaarschuwd dat ze zich niet in haar gat gebeten moest voelen als ze dat nummer zou horen. Toen zei zij: “Jongen, ik geloof daar zelf allemaal niet meer in.” (lacht)

Dat gezegd zijnde: ik zing nergens dat je niet mag geloven. Als je troost vindt door in iets te geloven, is dat voor mij prima.

Vroeger moest het hé.

Camerlynck: En in andere godsdiensten en op andere plaatsen is dat nog steeds zo. Ik denk dat ik niks nieuw vertel als ik zeg dat religie in de wereld van vandaag nog behoorlijk bepalend is.

Idiote azijnpissers

Wat vind je mama overigens van je muziek?

Camerlynck: Goh…ja, dat is haar ding niet hé. (lacht) Ze gaat het niet laten horen aan iedereen die over de vloer komt, maar ze steunt me wel heel erg omdat ze weet dat het belangrijk is voor mij. Haar beide kinderen zijn geen dokter of advocaat geworden en ze vindt het een beetje raar dat ik überhaupt mijn geld kan verdienen door in een rockgroep te spelen. Maar ze is wel trots.

Naast de kerk zing je ook over de hel: de IKEA. De hel is ook dat je héél die fucking winkel door moet en er dus niet in vijf minuten binnen en buiten kunst springen zoals bij elke andere winkel.

Camerlynck: Het is nooit goed als je naar de IKEA gaat. Als je alleen gaat vind je sowieso niet wat je zoekt en het is ook verschrikkelijk hoe traag iedereen daar stapt. En als je met je vrouw gaat, is het nog erger, want die moet alles zien dus dan gaat het nog trager én dan kom je met 20.000 dingen buiten waar je dus eigenlijk niet voor gekomen was. Dat nummer gulpte er zo uit.

Het zat diep.

Camerlynck: (lacht) Amai, ja!

Moeidunidotcom is ook geweldig omdat je daar al die azijnpissers op de korrel neemt die zure tweets de wereld insturen, wiens leven draait om het in de wereld duwen van hun vaak racistische mening, vaak op HLN.be. Als zo’n mensen dat nummer zouden horen, zouden ze niet eens beseffen dat het ver hen gaat.

Camerlynck: Daar zijn ze te idioot voor. Ik blijf het een raar fenomeen vinden. Vrije meningsuiting is superbelangrijk, we moeten dat koesteren. Natuurlijk geldt datzelfde ook voor idioten. Waar stopt die vrije meningsuiting? Ik vraag mij echt af wat die mensen drijft om zo’n haat te spuien.

Het is ook heel dubbel allemaal. Een Miss België met exotische roots die al haar hele leven in België woont, wordt afgemaakt. De Rode Duivels worden toegejuicht.

Camerlynck: Dubbele standaarden hé. Ik heb eens een reportage over trolling gezien, er zijn mensen die dat als hobby hebben. Onwaarschijnlijk. Trouwens, de wildgroei aan meningen in het algemeen is ook vermoeiend. Wie geeft er een zier om opiniestukken? Degene die hetzelfde denkt als jij hoef je niet te overtuigen, de andersdenkenden kan je er niet mee overtuigen.

Jullie gebruiken humor, nu al twee platen lang. Slaat humor in het algemeen feller aan in deze wereld, die toch niet op zijn best is, denk je? Als een soort van tegengif?

Camerlynck: Ik heb niet zo’n zicht op wat er in het algemeen aan de gang is, ik kan alleen maar zeggen dat wij het doen omdat je via die humor onderliggend wel een paar heel scherpe doodserieuze dingen naar boven kan halen. Wij zijn even kwaad als al die andere hardcorebands, maar we doen het wel op een andere manier.

Zeven kerken in brand

Op één loopt nu het programma Taboe met Philippe Geubels die doelbewust taboes doorbreekt en lacht met mensen “waar je niet mee zou mogen lachen.” Dat programma krijgt lovende reacties.

Camerlynck: Ik vind ook dat je met alles moet kunnen lachen, maar ik begrijp ook wel dat je met sommige dingen moet opletten. Ik ga het zeggen zoals het is: het is moeilijk om grapjes te maken over bepaalde zaken binnen de islam. Niet dat ik het per se zou willen doen, maar als ik het zou willen begeef ik me op een hele slappe koord. Ik denk dat dat een kwestie van tijdsgeest is, dat komt wel.

Nu je ’t over Taboe hebt, ik wil daar wel iets over kwijt: ik heb elke aflevering al gezien en ik vind dat een heel mooi programma, maar ik zit een beetje te wachten tot er een aflevering komt over metalheads. Je moet er eens op letten hoe mensen die geen metalhead zijn tegenover metalheads doen. Ik merk vaak dat mensen die het niet kennen er schrik van hebben. Alsof we elke week zeven kerken in brand steken en rond een berg brandende schapen dansen. (lacht) Dat is wat ik net zei: we zien er nog een beetje te anders uit voor veel mensen. Het past in dezelfde kraam.

Ik zal het doorgeven aan de mensen van Panenka. Bedankt voor het interview!

Fleddy Melculy speelt op 22/2 in Het Depot, Leuven, 2/3 in Club De B, Torhout, 22/3 in Trix, Antwerpen, 29/3 in Vooruit, Gent en 30/3 in Muziekodroom, Hasselt. Check alle data op hun Facebookpagina.