In het kort
- Ghosten komt voort uit een oerwens om waargenomen bedreigingen te vermijden en onmiddellijke veiligheid te bereiken.
- Angst zet ghosters aan tot zwijgen als een manier om de angst voor sociale interacties onder controle te houden.
- Door de onderliggende behoefte aan bescherming te begrijpen, kunnen ghosters veiligere manieren vinden om contact te maken zonder hun toevlucht te nemen tot vermijding.
Ghosting, het abrupt beëindigen van de communicatie zonder uitleg, is een pijnlijke ervaring voor degenen aan de ontvangende kant. Hoewel het misschien een gevoelloos of onverschillig gedrag lijkt, suggereert psycholoog Charlie Heriot-Maitland in Newsweek dat ghosten voortkomt uit oude overlevingsmechanismen van onze hersenen.
Overlevingsinstinct
In zijn boek ‘Controlled Explosions in Mental Health’ legt Heriot-Maitland uit hoe gedrag dat vaak als zelfdestructief wordt gezien, zoals uitstelgedrag, perfectionisme, harde zelfkritiek en ghosting, eigenlijk pogingen zijn van ons zenuwstelsel om angst te beheersen.
Vanuit een overlevingsperspectief biedt ghosten onmiddellijke verlichting van waargenomen stress of dreiging, ook al schaadt het uiteindelijk relaties op de lange termijn. De hersenen geven prioriteit aan onmiddellijke veiligheid boven toekomstige gevolgen. Net zoals iemand misschien uitstelgedrag vertoont om falen te voorkomen of zich sociaal terugtrekt om afwijzing te ontlopen, wordt ghosting een manier om controle te houden over een situatie die riskant aanvoelt.
Neurologische reactie
Het neurologische proces achter ghosting is snel en automatisch. Als je geconfronteerd wordt met het vooruitzicht om te antwoorden, anticiperen de hersenen op angst, conflicten of schaamte, waardoor zwijgen de veiligste optie lijkt. Dit gedrag wordt echter vaak een zichzelf vervullende voorspelling. Iemand vermijden uit angst kan voorkomen dat er überhaupt een relatie ontstaat.
Heriot-Maitland waarschuwt tegen het beoordelen van ghosten als gewoon lui, onbeleefd of toxic, omdat dit de schaamte kan verdiepen en het gedrag kan versterken. In plaats daarvan moedigt hij aan om het onderliggende beschermende doel achter ghosting te begrijpen. Door de angst of onvervulde behoefte te herkennen die het stilzwijgen veroorzaakt, kunnen mensen veiligere manieren vinden om contact te maken zonder belangrijke relaties in gevaar te brengen.
Cyclus doorbreken
Het doorbreken van de cyclus van ghosting vereist compassie in plaats van zelfkritiek. Het doel is niet om deze overlevingsmechanismen te onderdrukken, maar om ze effectief te leren beheersen. Door de afwegingen te herkennen, kunnen individuen bewuste keuzes maken die gezondere verbindingen bevorderen.