In het kort
- Paul Thomas Andersons film One Battle After Another gaat over verzet tegen autoritaire figuren en hoe dat invloed heeft op gemeenschappen.
- De film is superrelevant voor nu en spreekt het publiek echt aan, omdat het aansluit bij de huidige discussies over ras, immigratie en staatsmacht in de Verenigde Staten.
- Ondanks het serieuze onderwerp geeft One Battle After Another uiteindelijk hoop door te laten zien hoe krachtig gemeenschap en collectieve actie kunnen zijn.
In zijn nieuwste werk One Battle After Another kijkt filmmaker Paul Thomas Anderson naar verzet als een manier om te overleven. Hoewel hij niet direct naar ICE (US Immigration and Customs Enforcement) verwijst, laat de film gezagsdragers zien als onvoorspelbare, gemilitariseerde wezens die hele gemeenschappen kunnen ontwrichten. Dit thema heeft sinds de release van de film in september vorig jaar veel weerklank gevonden bij het publiek, vooral in het licht van recente gebeurtenissen zoals de tragische moord op demonstranten Renee Nicole Good en Alex Pretti in Minneapolis.
Oscarfavoriet met politieke ondertoon
Producent Sara Murphy erkent dat de thema’s van de film verontrustend dicht bij de huidige realiteit liggen en zegt dat ze nooit hadden verwacht dat er zo’n nauw verband zou zijn. Ze gelooft dat de film een weerspiegeling is van het voortdurende debat rond ras en immigratie in de Verenigde Staten. Toch wil de film niet alleen somber zijn. Murphy stelt dat Anderson ook de kracht van gemeenschap en collectieve actie toont.
De film is gebaseerd op de roman Vineland van Thomas Pynchon. Critici reageerden enthousiast. One Battle After Another sleepte dertien Oscarnominaties in de wacht en gaat aan kop in de BAFTA-race met 14 nominaties, waaronder die voor beste regisseur voor Anderson en beste acteur voor Leonardo DiCaprio.
Hoewel de originele roman zich afspeelt tijdens het Nixon-tijdperk, blijft Andersons bewerking vaag, maar onmiskenbaar relevant voor hedendaagse kwesties. De film volgt een versnipperde groep activisten die zich een weg banen door een Amerika dat wordt gekenmerkt door surveillance en toenemende staatsmacht, met als hoogtepunt de wanhopige zoektocht van DiCaprio’s personage naar zijn vermiste dochter.
Producent viert succes van film
Murphy schrijft het succes toe aan Andersons duidelijke visie en zijn gevoel voor de tijdgeest. Ze hoopt dat het succes studio’s aanzet om meer originele en gedurfde projecten te steunen. Volgens haar combineert de film politieke scherpte met entertainment en sterke acteerprestaties.
Voor Anderson lijkt het moment eindelijk aangebroken. Hij werd eerder genomineerd voor films als There Will Be Blood, Phantom Thread en Licorice Pizza, maar won nooit. Dit jaar geldt hij als topfavoriet voor de Oscar voor Beste Regisseur.