In het kort
- Leïla Shahid zette zich gedurende heel haar leven in voor de rechten van Palestijnen in Europa.
- Haar invloedrijke diplomatieke carrière duurde tientallen jaren.
- Shahids onwankelbare geloof in dialoog maakte haar tot een gerespecteerd figuur, zelfs onder mensen met tegengestelde opvattingen.
Leïla Shahid, een bekende Palestijnse diplomaat, is op 76-jarige leeftijd overleden in haar huis in Zuid-Frankrijk. Meer dan twintig jaar lang was ze een belangrijke stem voor Palestina in Europa, eerst in Parijs en later bij de Europese Unie in Brussel.
Vroege leven en politieke bewustwording
Shahids leven werd sterk beïnvloed door de verdrijving van haar familie uit Palestina tijdens de oprichting van Israël. Tijdens haar jeugd groeide haar interesse in de politiek. De Zesdaagse Oorlog van 1967 versterkte haar politiek activisme nog meer, waardoor ze zich aansloot bij de Fatah-beweging en ging werken in Palestijnse vluchtelingenkampen in Libanon.
Na haar studie in de antropologie en het opzetten van een netwerk van intellectuelen en kunstenaars die de Palestijnse zaak steunden in Parijs, werd Shahid opgemerkt door Yasser Arafat. In 1989 begon ze haar diplomatieke carrière als vertegenwoordiger van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) in Ierland, Denemarken en Nederland. Arafat benoemde tijdens de eerste intifada bewust vrouwen in belangrijke functies om hun cruciale rol in het verzet te erkennen.
Opklimmen tot ambassadeur
Shahids carrière bereikte een hoogtepunt toen ze in 1993 werd benoemd tot algemeen afgevaardigde van Palestina in Frankrijk. Binnen die rol werkte ze samen met politici, media en maatschappelijke organisaties. Van 2006 tot 2015 vertegenwoordigde ze Palestina bij de Europese Unie in Brussel, waar ze uiteindelijk in 2012 de status van ambassadeur kreeg. Deze benoeming verhoogde de diplomatieke status van de Palestijnse delegatie.
Nalatenschap van pleitbezorging
Shahids sterke overtuigingen, scherpe verstand en emotionele band met haar zaak maakten haar tot een krachtige pleitbezorger voor Palestina in Europa. Ze geloofde sterk in dialoog met tegenstanders en Israëlische diplomaten zagen haar als een toegewijde nationaliste met wie vrede mogelijk zou kunnen zijn. Zelfs na haar officiële pensionering in 2015 bleef Shahid culturele initiatieven steunen en pleiten voor erkenning van Palestina, waarbij ze zei dat je nooit echt afstand neemt van een zaak waarvoor je je inzet.
Shahid was getrouwd met de Marokkaanse schrijver Mohamed Berrada en had zelf geen kinderen. “Alle kinderen van Palestina zijn mijn kinderen”, zei ze ooit, waarmee ze haar levenslange toewijding samenvatte.