Er zijn mensen die zich verplicht voelen, maar ook mensen die hoe dan ook niet willen stoppen met werken, ongeacht hun financiële situatie. Dat vertelt deze vrouw, die op haar 93ste bij McDonald’s werkt.
Er wordt vaak gesproken over het stimuleren van werken na het pensioen, wat kan helpen om de druk op het pensioensysteem te verlichten en gepensioneerden een hoger inkomen te bieden, los van de mogelijke voordelen voor sociale contacten en activiteit. Uiteraard heeft elke situatie zijn eigen bijzonderheden, maar in grote lijnen zou er een passend compromis moeten worden gevonden, zodat de welverdiende rust niet in het gedrang komt. Veel mensen hebben behoefte aan of geven de voorkeur aan vervroegd pensioen, terwijl anderen juist op hoge leeftijd blijven werken.
Vaak is het een gedwongen keuze door moeilijke financiële omstandigheden, maar er zijn ook mensen die simpelweg niet willen stoppen met werken, uit passie of omdat ze liever actief blijven en zich nuttig voelen. Op het eerste gezicht lijkt dat een bewonderenswaardige keuze, een voorbeeld om te volgen, maar onvermijdelijk rijst ook de vraag welke gevolgen oudere werknemers riskeren en wat de echte redenen zijn waarom zij afzien van een pensioen dat in het teken zou moeten staan van vrije tijd en ontspanning.
Onder de verhalen die deze vragen oproepen, is er één die echt exemplarisch is: het geval van een vrouw van 93 jaar die nog altijd bij McDonald’s in Japan werkt en er zelfs sterk voor pleit om dit model over te nemen. De verlenging van het werkende leven is in feite in veel landen een realiteit, vooral in Japan, maar dit is hoe dan ook een extreem voorbeeld. Het verhaal van deze dame krijgt veel aandacht, ook omdat het niet lijkt te zijn ingegeven door financiële noodzaak.
Geen sprake van pensioen: op haar 93ste werkt ze bij McDonald’s
Tamiko Honda is 93 jaar en werkt bij de McDonald’s in de wijk Chuo-ku, in de stad Kumamoto, sinds ze 67 was. Hoewel haar baan bij de fastfoodketen al op gevorderde leeftijd begon, is de vrouw al snel uitgegroeid tot de trouwste werknemer ter wereld, met meer dan 20 jaar onafgebroken dienst. Ze is bovendien de oudste medewerkster van McDonald’s in Japan, een personeelsbestand van meer dan 190.000 vrouwelijke werknemers, maar vermoedelijk reikt haar record nog verder. Hoe dan ook, elke week, van maandag tot en met vrijdag, staat Tamiko Honda om 4 uur ’s ochtends op, pakt de bus en begint om 7.30 uur met werken.
Ze stopt na 3 uur, waarin ze zorgt voor de algemene schoonmaak van het filiaal en de speelruimte. Daar staat ze inmiddels bekend als de “genki oma”, een bijnaam die aangeeft hoe energiek en levendig deze oudere dame is. De filiaalmanager beschouwt haar aanwezigheid bovendien als onmisbaar voor het goed functioneren van de vestiging, ook omdat ze haar taken altijd met een glimlach uitvoert. Maar wat drijft haar eigenlijk?
Het lijkt erop dat Tamiko’s familie al een tijdlang probeert haar te overtuigen om te stoppen met werken en eindelijk wat rust te nemen, maar daar voelt ze niets voor. Op deze manier heeft ze het gevoel dat ze bijdraagt aan de samenleving en nuttig is, maar ze ziet het ook als een kans om actief te blijven, zowel fysiek als mentaal, en om met veel mensen in contact te komen. Onlangs bevestigde ze tegenover de media dat ze erg blij is met haar keuze: “Mensen zijn uiteindelijk ook dieren. We moeten ons zoveel mogelijk blijven bewegen.” Haar extreme geval maakt deel uit van de meer dan 25 procent Japanners boven de 65 die blijven werken, een percentage dat elders zelfs nog hoger ligt en bijvoorbeeld oploopt tot 40 procent in Zuid-Korea, dat daarmee een absoluut record binnen de OESO neerzet.
Hoe positief deze trend in bepaalde opzichten ook mag zijn, het moet ook gezegd worden dat niet alle werkende gepensioneerden dezelfde drijfveren hebben als Tamiko. Integendeel, voor de overgrote meerderheid van de 65-plussers is blijven werken noodzakelijk om een waardig inkomen te hebben, hun gezinnen te onderhouden en vaak hun volwassen kinderen of kleinkinderen financieel te blijven steunen. In die zin moet het werk van ouderen, hoe onmiskenbaar positief sommige aspecten ook zijn, door staten worden gezien als een nederlaag: zij zouden hun burgers namelijk echte keuzevrijheid moeten garanderen.
© Money.it
