In het kort
- De burgemeester van Amsterdam wijst op de cruciale rol die vrouwen in oorlogstijd spelen als actieve verdedigers van de vrijheid.
- Eeuwenlange conflicten hebben ervoor gezorgd dat vrouwenlichamen als slagvelden werden behandeld door wreedheden als verkrachting en gedwongen sterilisatie.
- Halsema stelt dat het empoweren van vrouwen leidt tot meer maatschappelijke vrijheid, terwijl het aanvallen van vrouwen de gebrekkige waarden van een samenleving blootlegt.
De Amsterdamse burgemeester Femke Halsema zei in haar toespraak op 4 mei dat vrouwen een cruciale rol spelen in oorlogstijd. Ze maakte duidelijk dat vrouwen geen passieve toeschouwers zijn, maar actieve deelnemers: ze dienen als soldaten, medisch personeel, journalisten en moeders, terwijl ze tegelijkertijd de vrijheid fel verdedigen. Halsema wees erop dat vrouwen in Nederland vaak een centrale rol speelden in het verzet.
Halsema merkte tragisch genoeg op dat het lichaam van vrouwen al eeuwenlang als slagveld wordt behandeld. Ze noemde voorbeelden van systematische verkrachting, vernedering, gedwongen sterilisaties en abortussen, gruweldaden die plaatsvonden tijdens de Holocaust en talloze andere conflicten daarvoor en daarna. In haar toespraak bij het Zigeunermonument in Amsterdam, een gedenkteken ter ere van Sinti en Roma die slachtoffer werden van de Tweede Wereldoorlog, veroordeelde ze deze gruwelijke daden.
Parallellen tussen historisch en hedendaags geweld
Halsema betreurde het gebrek aan aandacht voor geweld tegen vrouwen in oorlogstijd en bij conflicten. Ze trok parallellen tussen het verleden en het heden en noemde voorbeelden als Iran, waar autoriteiten vrouwen vervolgen omdat zij zich verzetten tegen strenge regels over het bedekken van hun haar, en landen als Soedan en Congo, waar wijdverbreid seksueel geweld tegen vrouwen heerst.
Volgens Halsema laat het feit dat mensen vrouwen door hun geslacht als doelwit kiezen een diepere waarheid zien over de waarden van een samenleving, zowel in oorlogstijd als in vredestijd. Ze stelde dat autoritaire regimes vaak eerst vrouwen aanvallen wanneer ze vrijheden willen inperken. Omgekeerd zei ze dat samenlevingen die vrouwen empoweren en hen autonomie en zelfbeschikking geven, plekken zijn waar vrijheid kan bloeien.
