In het kort

• De legendarische saxofonist Sonny Rollins is op 95-jarige leeftijd overleden in Woodstock, New York.
• Onophoudelijk oefenen en zelfopgelegde eenzaamheid bepaalden zijn meesterschap in jazzimprovisatie.
• Diverse onderscheidingen, waaronder twee Grammy’s, versterken zijn blijvende muzikale nalatenschap.

De muziekwereld heeft een grootheid verloren met het overlijden van Sonny Rollins, een vooraanstaand tenorsaxofonist en componist. Hij stierf in zijn woning in Woodstock, New York, op de middag van 25 mei 2026, op 95‑jarige leeftijd. Zijn familie maakte het nieuws bekend en liet weten dat hij wordt overleefd door verschillende nichtjes en een neefje, maar dat er momenteel geen plannen zijn voor een openbare herdenking. Dat meldt People.

Vroege muzikale jaren van Sonny Rollins

Hij werd in 1930 in New York City geboren als Walter Theodore Rollins, als zoon van ouders uit de Maagdeneilanden, en groeide op in Harlem. Hoewel hij zijn muzikale reis begon op de piano, stapte hij over op de altsaxofoon, voordat hij op zijn zestiende uiteindelijk de tenorsax onder de knie kreeg. Deze verandering werd ingegeven door zijn bewondering voor Coleman Hawkins, wiens intellectuele benadering van muziek en rijke klank Rollins leerden dat jazz een echte kunstvorm was.

Toen hij twintig was, had Rollins al samengewerkt met iconische figuren als Miles Davis, Bud Powell en J.J. Johnson. Hij had een bijzondere bewondering voor Thelonious Monk, die hij omschreef als een mentor en een vriendelijk persoon die zijn muzikale inzicht aanzienlijk heeft gevormd.

Rollins vocht jarenlang tegen heroïneverslaving

Zijn carrière verliep niet zonder slag of stoot; in de jaren vijftig worstelde Rollins met een heroïneverslaving. In 1954 zocht hij hulp in het gespecialiseerde drugsziekenhuis van de federale gevangenis van Lexington, destijds de enige instelling in zijn soort in de VS. Na zijn behandeling verhuisde hij naar Chicago om voorzichtig zijn professionele leven weer op te bouwen, terwijl hij vocht om nuchter te blijven in een omgeving waar drugs alomtegenwoordig waren.

Het einde van de jaren vijftig markeerde een productieve piek voor Rollins, waarin hij in slechts drie jaar tijd zestien albums uitbracht, waaronder de baanbrekende opname A Night at the “Village Vanguard”. Later trok hij zich een periode terug in zelfopgelegde eenzaamheid om zijn vakmanschap te verfijnen. Hij oefende vaak terwijl hij de Williamsburg Bridge overstak, een fase die hem inspireerde tot zijn album The Bridge uit 1962.

Rollins geroemd om meesterlijke improvisatie

Rollins stond bekend om zijn meesterlijke improvisatie en beschouwde muzikaal talent als een zeldzame gave, al gaf hij toe dat hij zijn hele leven het gevoel had gehad dat hij zijn potentieel nog niet volledig had benut. Dat idee dreef hem ertoe onophoudelijk te oefenen. Zijn bijdragen werden erkend met twee Grammy Awards, een Lifetime Achievement Award en de National Medal of the Arts. Daarnaast worden zijn persoonlijke documenten nu bewaard door het Schomburg Center for Research in Black Culture.

Privé was hij kort getrouwd met Dawn Finney, voordat hij in 1965 met Lucille Pearson trouwde. Pearson was vanaf 1971 zijn manager en bleef zijn partner tot haar overlijden in 2004.

Gezondheidsproblemen zetten punt achter carrière

Gezondheidsproblemen dwongen Rollins uiteindelijk met pensioen te gaan; door longfibrose kon hij in 2014 niet meer spelen, na zijn laatste optreden in 2012. Hij sprak over deze overgang als een traumatische ervaring, maar vond rust door zijn spirituele overtuigingen en dankbaarheid voor een leven vol muziek. Deze spiritualiteit strekte zich uit tot zijn kijk op de sterfelijkheid, aangezien hij geloofde dat het fysieke lichaam tijdelijk is, maar de creatieve ziel na de dood voortleeft.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief