In het kort

• Britse premier Andy Burnham heeft 340 miljoen pond toegezegd om dakloosheid op straat te beëindigen.
• Een baan is geen garantie meer voor huisvesting voor een groeiende groep werkende daklozen.
• Voor duurzaam herstel zijn miljarden aan investeringen in sociale woningbouw nodig, in plaats van kortetermijnoplossingen.

Britse premier Andy Burnham heeft 340 miljoen pond (391 duizend euro) toegezegd om dakloosheid in heel Groot‑Brittannië uit te bannen, maar de mensen die op straat leven, blijven sceptisch. In het centrum van Londen ziet Kevin, een 60‑jarige die al sinds 2010 dakloos is, de belofte als loze woorden. Omdat hij heeft gezien dat Burnham er tijdens zijn ambtstermijn als burgemeester van Greater Manchester niet in is geslaagd het probleem definitief op te lossen, blijft Kevin sceptisch. Voor hem is het alternatief voor een tent vaak nog erger; hij beschrijft de Londense opvangcentra die hij heeft bezocht als smerig en gevaarlijk. Dat meldt AFP.

Groeiende nationale crisis

Uit statistieken blijkt dat de crisis steeds erger wordt: in 2025 zal het aantal mensen dat op straat slaapt in Engeland een piek bereiken van 4.793. Het Institute for Public Policy Research waarschuwt dat deze cijfers tegen het einde van het decennium nog eens met 25 procent kunnen stijgen. Maar de mensen die buiten slapen, vormen maar een fractie van de totale daklozenpopulatie. Volgens de liefdadigheidsorganisatie Shelter zullen in 2025 zo’n 382.000 mensen geen vaste woonplek hebben, een cijfer dat ook gezinnen en kinderen omvat. Terwijl lokale besturen te maken hebben met ernstige begrotingstekorten en bezuinigingen op diensten, vullen liefdadigheidsorganisaties zoals de Hackney Night Shelter het gat op door gratis kortetermijnopvang aan te bieden.

Opkomst van de werkende daklozen

Een verontrustende ontwikkeling in deze crisis is de opkomst van de „werkende daklozen“. Mark Palframan, directeur van de Hackney Night Shelter, merkt op dat een baan niet langer een gegarandeerde uitweg uit dakloosheid is, en noemt daarbij voormalige gasten die in het onderwijs of de filmwereld werkten. Ook Rachel Woolf van Street Storage vertelt over cliënten, waaronder een professionele chef-kok, die een fulltime baan hebben maar geen thuis hebben. Eddie, een 46-jarige Litouwer, vertelt hoe hij dakloos raakte nadat een verhuisbedrijf hem niet had betaald, waardoor hij uiteindelijk in de struiken moest slapen nadat kraken illegaal was geworden.

Noodzaak van een genuanceerde aanpak

Terwijl sommigen, zoals Palframan, geloven dat het doel van de premier haalbaar is met de juiste middelen, vinden anderen dat de aanpak genuanceerder moet zijn. Jordan Forbes stelt dat het simpelweg van de straat halen van mensen niet genoeg is als ze mentaal of emotioneel niet klaar zijn voor de overgang.

Duurzaamheid en sociale woningbouw

De staat van dienst van de premier in Manchester is gemengd; hoewel zijn initiatief „A Bed Every Night“ aanvankelijk het aantal daklozen deed dalen, zijn de cijfers tegen 2025 weer gestegen. Maya Singer Hobbs van het IPPR zegt dat de eerste 340 miljoen pond (391 duizend euro) weliswaar een begin is, maar op zichzelf niet genoeg zal zijn. Ze benadrukt dat de enige duurzame oplossing op de lange termijn een enorme investering in sociale huisvesting is, wat waarschijnlijk miljarden pond (miljarden euro) gaat kosten en een uitgebreid begrotingsplan van de regering vereist.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief