In het kort

• Bijna 20 procent van de Vlaamse bevolking worstelt met eetbuien of compenserend gedrag.
• Verborgen eetstoornissen vormen een bedreiging voor vitale organen, ongeacht het gewicht van de patiënt.
• Sociaal stigma en hoge kosten weerhouden twee derde van de patiënten ervan om tijdig hulp te zoeken.

Uit onderzoek van de Public Mental Health Monitor, gefinancierd door Zorgnet-Icuro, blijkt dat bijna 20 procent van de Vlaamse bevolking wel eens last heeft gehad van eetbuien of compenserend gedrag. Hieronder vallen bijvoorbeeld het misbruik van laxeermiddelen, plaspillen of het opwekken van braken. John Ros, hoofdspecialist bij Alexianen Zorggroep Tienen, merkt op dat deze cijfers niet verrassend zijn. Dat is omdat veel mensen verstoorde eetgewoonten vertonen zonder ooit een formele klinische diagnose te hebben gekregen.

Onzichtbare strijd van eetstoornissen

Veel mensen denken ten onrechte dat eetstoornissen altijd duidelijk zichtbaar of extreem zijn. Ros stelt echter dat veel patiënten een normaal gewicht hebben of zelfs te zwaar zijn, waardoor hun worsteling onzichtbaar blijft voor anderen. Dit verborgen karakter is gevaarlijk. Onregelmatige eetpatronen verstoren de stofwisseling van het lichaam en vitale organen, waaronder het hart, zwaar kunnen belasten.

Hoewel eetproblemen in elke levensfase kunnen voorkomen, komt het het meest voor bij 15- tot 25-jarigen. Het gedrag wordt een medisch probleem als het lang aanhoudt of lichamelijk en emotioneel leed veroorzaakt. Bovendien hangen deze patronen vaak samen met bredere psychische problemen, zoals trauma, depressie of een kwetsbaar zelfbeeld.

Belemmeringen om professionele hulp te zoeken

Ondanks dat deze problemen veel voorkomen, is er een grote kloof in de zorg. Slechts een derde van de getroffenen heeft ooit professionele hulp gekregen. Velen wachten meer dan tien jaar voordat ze hulp zoeken. Deze vertraging komt vaak door het sociale stigma rond eetstoornissen, de overtuiging dat je het alleen moet oplossen, of zorgen over de kosten van de behandeling.

Hoewel het RIZIV de toegankelijkheid sinds 2024 heeft verbeterd door zorg voor jongeren onder de 23 te vergoeden, blijven volwassenen onderbediend. Ros stelt dat het uitbreiden van de beschikbare middelen en het stroomlijnen van het traject naar behandeling voor oudere patiënten de belangrijkste focus moet zijn voor de toekomst, aangezien vroegtijdige interventie cruciaal is voor herstel op de lange termijn.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief