In het kort

• Mensen met een handicap en een gekleurde huidskleur hebben te maken met unieke, elkaar overlappende lasten van racisme en validisme.
• Door deze intersectie van onzichtbaarheid raken deze mensen geïsoleerd van zowel de gehandicaptengemeenschap als de raciale gemeenschap.
• Inclusieve vertegenwoordiging en geïntegreerde geestelijke gezondheidszorg gaan deze systematische vervreemding tegen.

De combinatie van raciale vooroordelen en vooroordelen tegen mensen met een beperking zorgt voor een unieke reeks uitdagingen voor mensen die tot beide gemarginaliseerde groepen behoren. Hoewel de afzonderlijke effecten van racisme en validisme goed gedocumenteerd zijn, is er maar weinig onderzoek gedaan naar hoe deze krachten op elkaar inwerken en mensen met een beperking en een andere huidskleur beïnvloeden. Dat meldt Psychology Today.

Een recent onderzoek onder 103 mensen probeerde deze leemte op te vullen door te kijken hoe identiteit de perceptie van discriminatie beïnvloedt en welke copingmechanismen daaruit voortvloeien.

Impact van discriminatie kwantificeren

Uit het onderzoek bleek dat een overgrote meerderheid van de deelnemers (ongeveer 82 procent) te maken had gehad met discriminerende behandeling. Van de getroffenen schreef 62 procent de vooroordelen toe aan hun handicap, terwijl 25 procent het in verband bracht met hun raciale of etnische achtergrond. Zoals te verwachten was, meldden mensen van kleur aanzienlijk vaker raciale discriminatie dan blanke deelnemers: 52 procent van de eersten gaf aan zulke ervaringen te hebben gehad, tegenover slechts 2 procent van de laatsten. Bovendien gaven mensen met meerdere beperkingen vaker aan te maken te hebben met validisme dan mensen met één beperking.

De methoden die worden gebruikt om de psychologische tol van discriminatie te verwerken, houden vaak in dat men solidariteit zoekt binnen de eigen gemeenschap. Voor mensen met een handicap van kleur is de relatie met hun etnische identiteit complex; hoewel ze hun raciale groep waarderen als een kernonderdeel van hun identiteit, zijn ze zich tegelijkertijd bewust van de negatieve stereotypen die aan die groep kleven.

Rol van zichtbaarheid en perceptie

De zichtbaarheid van iemands handicap maakt deze copingstrategieën nog ingewikkelder. Uit het onderzoek bleek dat mensen van kleur met meer zichtbare handicaps een lager gevoel van eigenwaarde hadden binnen hun raciale of etnische gemeenschappen. Daarentegen voelden blanke deelnemers met zichtbare handicaps een groter gevoel van verbondenheid met hun groep. Interessant genoeg gaven mensen met een donkerdere huidskleur aan een sterker gevoel van eigenwaarde te hebben binnen hun etnische identiteit.

Dit duidt op een fenomeen van ‘intersectioneel onzichtbaar zijn’, waarbij mensen met een handicap en een andere huidskleur over het hoofd worden gezien door zowel de gehandicaptengemeenschap als hun eigen raciale groepen. Omdat ze in de publieke verbeelding zelden het ‘gezicht’ van een van beide identiteiten zijn, kunnen ze moeite hebben om zich door een van beide volledig geaccepteerd te voelen.

Strategieën voor ondersteuning en vertegenwoordiging

Om dit isolement tegen te gaan, is er een dringende behoefte aan betere vertegenwoordiging. Door de zichtbaarheid van mensen met een handicap en een donkere huidskleur in de media en binnen maatschappelijke organisaties te vergroten, kan het zelfvertrouwen worden verbeterd en een sterker gevoel van verbondenheid worden bevorderd.

Daarnaast zouden professionals in de geestelijke gezondheidszorg zowel ras als handicap moeten meenemen bij het opstellen van ondersteuningsstrategieën, in het besef dat deze twee identiteiten niet als afzonderlijke entiteiten kunnen worden behandeld.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief