In het kort

• Vrouwelijke solo-reizigers betalen een ‘veiligheidsbelasting’ om intimidatie en gevaar te vermijden.
• De vraag op de markt drijft de kosten van accommodaties alleen voor vrouwen op.
• Het voortdurend inschatten van risico’s eist een zware psychologische tol, die verder gaat dan de financiële kosten.

Vrouwen die alleen reizen, maken vaak hogere kosten, niet door expliciete prijsdiscriminatie, maar door de voorzorgsmaatregelen die ze nemen om lastigvallen en gevaar te vermijden. Deze financiële last wordt vaak een ‘roze belasting’ of een ‘vermijdingsbelasting’ genoemd, wat verwijst naar het extra geld dat aan veiligheidsmaatregelen wordt uitgegeven. Zo zijn het kiezen van centraal gelegen hotels, het nemen van een taxi in plaats van lopen als het donker is, en het kiezen van accommodaties alleen voor vrouwen veelvoorkomende strategieën die je reisbudget opdrijven.

Veiligheid komt met een prijskaartje

De kosten van veiligheid drukken duidelijk op de horeca. In Londen zag journaliste Lauryn Bosworth dat een bed in een vrouwenafdeling van een hotelpod 11 euro meer kostte dan een standaard gedeelde kamer, terwijl er geen extra voorzieningen waren behalve dat er geen mannen verbleven. Doorgewinterde reiziger Jen Kaarlo gaf tijdens een trip naar Panama 100 tot 200 dollar (92 tot 184 euro) extra uit voor een privécabine om te vermijden dat ze een ruimte met vreemden moest delen. Voor anderen, zoals Jody Hughes, maakte een negatieve ervaring in Florence veiligheid tot haar hoogste prioriteit. Daardoor boekte ze kamers die uitsluitend voor vrouwen bestemd waren, ongeacht de meerprijs, en reisde ze liever minder vaak dan dat ze concessies deed aan haar veiligheid.

Risico’s inschatten aan de hand van cijfers

Uit gegevens blijkt dat vrouwen de wereld anders benaderen dan mannen om risico’s te beperken. Uit een recent onderzoek bleek dat 64 procent van de vrouwen ’s nachts niet alleen loopt, tegenover 43 procent van de mannen.

Bovendien blijft meer dan de helft van de vrouwelijke reizigers uit de buurt van gebieden die ze als onveilig beschouwen, terwijl slechts ongeveer een derde van de mannen dat doet.

Marktvraag versus grondrechten

Vanuit zakelijk perspectief stellen bedrijven als Generator Hostels dat de hogere kosten van faciliteiten alleen voor vrouwen het gevolg zijn van marktkrachten.

Ze beweren dat de grote vraag naar deze beschermde ruimtes het aanbod overstijgt, waardoor de prijzen omhoog gaan. Voorstanders zoals Stephanie Boyle vinden echter dat basisveiligheid een grondrecht moet zijn, in plaats van een luxe dienst voor wie het zich kan veroorloven.

Verborgen psychologische kosten

Naast de financiële kosten is er ook een aanzienlijke psychologische tol. Veel vrouwen offeren hun spontaniteit op en vermijden bepaalde bestemmingen of activiteiten om hun welzijn te waarborgen.

Zoals Jen Kaarlo aangeeft, is de mentale uitputting door het voortdurend inschatten van risico’s vaak zwaarder dan de financiële kosten. Uiteindelijk zijn deze extra kosten de prijs die vrouwen betalen voor gemoedsrust en het gevoel van veiligheid in een onbekende omgeving.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief