In het kort

• De wereldwijde mangrovebedekking neemt toe naarmate het ecologisch bewustzijn en de wettelijke bescherming toenemen.
• Deze bossen slaan vijf keer zo effectief koolstof op als bossen op het land.
• Natuurlijke veerkracht zorgt voor het snelste herstel zodra menselijke ingrepen stoppen.

Kustmangrove-ecosystemen maken een verrassende opleving door na jaren van door de mens veroorzaakte schade. Terwijl deze zoutwaterbossen voorheen in een alarmerend tempo verdwenen door stedelijke uitbreiding en de aanleg van aquacultuurvijvers, wijzen recente gegevens op een positieve verandering. Dat meldt BBC.

Sinds 2010 is de wereldwijde toename van de mangrove-oppervlakte groter dan het verlies, een trend die wordt toegeschreven aan een groter ecologisch bewustzijn en strengere wettelijke beschermingsmaatregelen.

Ecologische belang van zoutwaterbossen

Deze bossen zijn van vitaal belang voor het milieu en bieden voordelen die die van gewone bossen in het binnenland ver overtreffen. Ze zijn buitengewoon efficiënt in het vastleggen van koolstof en nemen tot vijf keer zoveel kooldioxide op als bossen op het land.

Bovendien fungeren hun complexe wortelsystemen als een natuurlijke barrière, waardoor de impact van tsunami’s en stormvloeden op menselijke nederzettingen wordt getemperd. Deze wortels fungeren ook als essentiële broedplaatsen en bieden voedsel en veiligheid voor diverse mariene organismen.

Van verwoesting naar herstel

Historisch gezien is deze biodiversiteit ernstig aangetast. Tussen de jaren tachtig en tweeduizend tien is een gebied ter grootte van ongeveer Jamaica, meer dan twaalfduizend vierkante kilometer, in Afrika, Amerika en Azië verdwenen om plaats te maken voor landbouw en stedelijke groei.

Recente bevindingen wijzen echter op een belangrijke ommekeer. Het totale permanente verlies sinds de jaren tachtig is drastisch teruggebracht tot ongeveer achthonderdnegenenveertig vierkante kilometer.

Mangroves blijken cruciale bescherming tegen natuurrampen

Hoewel actieve herstelprojecten hebben bijgedragen aan dit herstel, is de belangrijkste drijfveer het aangeboren vermogen van de bossen om weer aan te groeien zodra de mens zich er niet meer mee bemoeit. Deze natuurlijke veerkracht heeft geleid tot stabilisatie van de populaties in Indonesië en groei in Myanmar.

In Indonesië fungeerde de verwoesting door de tsunami in de Indische Oceaan in 2004 als katalysator voor verandering; waarnemers merkten op dat gebieden die door mangroves werden afgeschermd veel minder schade opliepen, wat leidde tot een wijdverbreide verschuiving in de publieke perceptie en een afname van ontbossing voor de viskweek.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief