In het kort

• Families eisten verantwoording tijdens de eerste herdenking van de dodelijke crash van Air India.
• Onderzoeken konden niet uitwijzen of de motorstoring het gevolg was van een mechanische fout of zelfmoord van de piloot.
• Overlevenden en nabestaanden worstelen met blijvend psychologisch trauma en een gebrek aan afsluiting.

Een jaar nadat een rampzalige vlucht van Air India in een tragedie eindigde, kwamen de nabestaanden deze vrijdag bijeen op de plaats van de crash om de slachtoffers te herdenken en verantwoording te eisen.

Het incident vond plaats op 12 juni 2025, toen een Boeing 787 kort na het opstijgen uit Ahmedabad neerstortte op een medische hogeschool. Deze ramp, die 260 levens eiste, waaronder 241 passagiers en 19 mensen op de grond, geldt als het dodelijkste vliegtuigongeluk in tien jaar.

Landschap van trauma

De sfeer op de plek blijft somber, met verkoolde begroeiing en puin zoals gesmolten schoenen en kleding die nog steeds in de grond zitten. Voor lokale bewoners zoals Suresh Patni is de plek een voortdurende bron van trauma.

Patni, die zijn tienerzoon Akash verloor toen het vliegtuig boven het theebedrijf van zijn familie explodeerde, eerde de jongen met bloemen en een levensgroot beeld. Hij gaf aan dat hij er erg tegenop zag om in zijn huis te blijven vanwege de nabijheid van de vliegroute, en merkte op dat het geluid van overvliegende vliegtuigen een pijnlijke herinnering aan de tragedie is.

Vragen om transparantie

Het verdriet was duidelijk zichtbaar onder de menigte toen families foto’s van de overledenen omhelsden en bloemblaadjes strooiden over de ruïnes van een hostel.

Naast de emotionele tol groeit de woede over het gebrek aan transparantie rond de oorzaak van de crash. Terwijl families een definitieve verklaring verwachtten tegen de herdenkingsdag, zal het Aircraft Accident Investigation Bureau (AAIB) naar verwachting slechts een voorlopige update vrijgeven.

Onbeantwoorde vragen

De frustratie komt voort uit een voorlopig rapport van 15 pagina’s dat kort na het ongeval werd uitgebracht. Uit dat document bleek dat de brandstoftoevoer naar de motoren was afgesloten vlak voordat het vliegtuig de grond raakte, inclusief een kort gesprek tussen de cockpitbemanning dat sommigen deed speculeren over zelfmoord door de piloot.

Het rapport gaf echter geen duidelijkheid over de vraag of het afsluiten van de brandstoftoevoer werd veroorzaakt door een mechanisch defect of door menselijke fouten, wat leidde tot brede kritiek vanwege de onvolledigheid ervan.

Zoektocht naar afsluiting

In Ahmedabad hebben de families van de slachtoffers een bijeenkomst belegd met juridische adviseurs en luchtvaartspecialisten, die uitmondde in een wake bij kaarslicht.

Nilesh Joshi, die vanuit Londen was gekomen nadat hij zijn vrouw bij de crash had verloren, zette vraagtekens bij de lange vertraging in het onderzoek en benadrukte dat een eindrapport essentieel is om er emotioneel vrede mee te kunnen hebben.

Blijvende psychologische tol

De menselijke tol van de ramp blijft voelbaar. Vishwash Kumar Ramesh, de enige overlevende, beschreef het blijvende psychologische trauma en de kwelling van het niet weten waarom zijn broer en anderen omkwamen.

Ondertussen vertelde Vijay Sengal, een ziekenhuismedewerker die getuige was van de gruwelijke nasleep en hielp bij de eerste reddingswerkzaamheden, over de afschuwelijke taferelen die hij aantrof. Hij gaf toe dat veel mensen in de gemeenschap de plek ’s nachts nu vermijden, uit angst voor de geesten van degenen wier leven zo abrupt werd beëindigd.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief