In het kort

• Structurele vooroordelen en pesterijen belemmeren vrouwen om carrière te maken in de sportwereld.
• Door genderdiscriminatie missen atleten belangrijke rolmodellen en worden onervaren mannen bevoordeeld ten opzichte van gekwalificeerde vrouwen.
• Het aantal vrouwelijke coaches daalt sterk door giftige, mannelijk gedomineerde werkomgevingen.

Britse parlementsleden zijn gewaarschuwd dat diepgewortelde vooroordelen, intimidatie en een cultuur van pesten vrouwen belemmeren om carrière te maken in de sportwereld. Dat meldt The Guardian. Tijdens een zitting in het kader van het onderzoek “Beyond Participation” hebben deskundigen de commissie voor vrouwen en gelijkheid laten weten dat vrouwelijke coaches vaak genegeerd of gesaboteerd worden, ongeacht hun professionele kwalificaties.

Lisa West, beleidsverantwoordelijke bij Women in Sport, omschreef deze giftige werkomgevingen als afschuwelijk. Ze stelde dat dergelijke schadelijke omgevingen fundamenteel onrechtvaardig zijn voor vrouwen die een professionele carrière proberen op te bouwen.

De kosten van systematische uitsluiting

De impact van deze systematische uitsluiting reikt verder dan individuele worstelingen. Het beïnvloedt zelfs de bredere sportgemeenschap. Lisa Williams, hoofdcoach van London All Stars, stelde dat het systeem, door vrouwen te marginaliseren, atleten essentiële rolmodellen ontzegt en het achterhaalde idee versterkt dat leidinggevende functies voorbehouden zijn aan mannen. Uit statistieken blijkt dat 20 procent van de vrouwelijke coaches te maken heeft gehad met pesten of intimidatie. Dat beklemtoont de hardnekkige vooroordelen die bepalen wie binnen de sector vertrouwen en promotie krijgt.

Bestrijding van seksisme en stereotypen

Veel vrouwen worden voortdurend geconfronteerd met seksisme van zowel leeftijdsgenoten als ouders. Er heerst een groeiend gevoel dat de situatie verslechtert. Williams merkte op dat hoewel het aantal meldingen stijgt, het vertrouwen in officiële kanalen laag blijft door een gebrek aan corrigerend beleid en sancties. Dit blijkt ook uit de neiging om minder ervaren mannen te verkiezen boven hooggekwalificeerde vrouwen. Zo vertelde Hannah Dingley van Manchester City FC dat ze ondanks haar uitstekende kwalificaties naar juniorfuncties werd gestuurd, op basis van de stereotiepe aanname dat haar empathie haar te ‘zacht’ maakte voor topsport.

Afnemende vertegenwoordiging in coaching

De ongelijkheid is schrijnend in door UK Sport gefinancierde initiatieven. Daar bekleden vrouwen slechts een kwart van de coachingfuncties en nog minder technische leidinggevende posities. Volgens Emily Handyside van UK Coaching daalde het aantal vrouwelijke coaches tussen 2022 en 2024 met 10 procent in de breedtesport en met 6 procent op professioneel niveau. De grootste daling was te zien bij de leeftijdsgroep van 18 tot 34 jaar. Onderzoek wijst uit dat een gebrek aan veiligheid en ondersteuning in door mannen gedomineerde omgevingen een belangrijke reden is waarom veel vrouwen het coachen helemaal opgeven.

Kloof in de sector en roep om hervormingen

Bij bepaalde sporten zijn de verschillen schrikbarend. In het topniveau rugby merkte India Perris-Redding op dat 76 procent van de vrouwelijke coaches een prestatiekloof op basis van geslacht ervaart. Er zijn momenteel geen vrouwelijke hoofdcoaches op club- of internationaal niveau voor Engeland. Ook prominente figuren hebben dit klimaat aan de kaak gesteld. Voormalig Chelsea-manager Emma Hayes heeft de systematische vrouwenhaat en mannelijke privileges beklemtoond die centraal staan in het Engelse voetbal. Bondscoach van Engeland Sarina Wiegman heeft opgeroepen tot dringende structurele veranderingen om het vreemde gebrek aan vrouwen in topfuncties aan te pakken. Ook voormalig coach Tracey Neville beklemtoonde dat vrouwen nog steeds vechten voor elementair professioneel respect en erkenning.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief