In het kort
- De Rapid Support Forces (RSF) zijn verantwoordelijk voor het merendeel van het seksueel geweld tegen burgers in Soedan, waarbij vooral niet-Arabische gemeenschappen het doelwit zijn.
- Seksueel geweld blijft zelfs in gebieden zonder actieve gevechten bestaan.
- Slachtoffers ondervinden grote belemmeringen bij het melden van seksueel geweld.
Verkrachting en seksueel geweld zijn endemische problemen in bepaalde regio’s van Soedan, zelfs als de gevechten zijn gestopt. Volgens een uitgebreid rapport van Artsen zonder Grenzen (AZG) worden de daden voornamelijk gepleegd door gewapende mannen en gaan ze vaak gepaard met extreme wreedheid en vernedering.
RSF betrokken bij het merendeel van de aanvallen
Hoewel beide strijdende partijen, het Soedanese leger en de Rapid Support Forces (RSF), betrokken zijn geweest bij seksueel geweld, waren de meeste daders die door overlevenden werden geïdentificeerd RSF-strijders.
Het rapport beschrijft aangrijpende verhalen van overlevenden die te maken kregen met groepsverkrachtingen, mishandeling en zelfs de moord op familieleden terwijl ze op de vlucht waren naar een veilige plek. Velen werden aangevallen tijdens hun tocht vanuit conflictgebieden naar de stad Tawila. De etnische dimensie van deze aanvallen is duidelijk: niet-Arabische gemeenschappen zoals de Zaghawa, Massalit en Fur werden systematisch het doelwit.
Seksueel geweld houdt aan, zelfs in rustige gebieden
Het rapport van Artsen zonder Grenzen benadrukt dat seksueel geweld zelfs in gebieden ver van de actieve gevechten aanhoudt, vanwege een sterk gemilitariseerde omgeving en diepgewortelde genderongelijkheid die straffeloosheid onder daders in de hand werkt. In Zuid-Darfur bijvoorbeeld meldde meer dan de helft van de overlevenden die hulp zochten bij klinieken van Artsen zonder Grenzen dat ze waren verkracht terwijl ze bezig waren met alledaagse activiteiten zoals het verzamelen van brandhout of water.
Hoe wijdverbreid verkrachting is, blijkt duidelijk uit de getuigenissen van vrouwen die vertellen over dagelijkse angst en een gevoel van hulpeloosheid. Het rapport benadrukt dat deze cijfers waarschijnlijk maar een fractie vertegenwoordigen van de werkelijke omvang van het misbruik, vanwege grote belemmeringen voor hulp, zoals aanhoudende onveiligheid, ontheemding, stigma en het gebrek aan goed functionerende beschermingsdiensten.
Oproep tot verantwoordelijkheid en actie
Artsen Zonder Grenzen bekritiseert het falen van het humanitaire systeem om adequaat in te spelen op de behoeften van overlevenden en roept op tot verantwoordelijkheid en concrete actie om deze verwoestende crisis aan te pakken.