In het kort

• De taalstijl voorspelt risico’s voor de geestelijke gezondheid in de kindertijd nauwkeuriger dan de inhoud van het verhaal.
• AI-gestuurde taalanalyse identificeert specifieke verbale aanwijzingen om de voorspellingskloof te overbruggen.
• De manier waarop kinderen praten, laat zien hoe ze trauma’s verwerken en hun ervaringen interpreteren.

Recent onderzoek van Stanford University laat zien dat de taalstijl die kinderen gebruiken wanneer ze traumatische of moeilijke ervaringen beschrijven, kan fungeren als vroege aanwijzing voor toekomstige psychische problemen.

De studie stelt dat de manier waarop een kind communiceert een nauwkeurigere voorspeller is van risico’s voor de geestelijke gezondheid dan de feitelijke inhoud van hun verhalen.

Belang van vroege herkenning

Het herkennen van kwetsbare jongeren is een cruciale prioriteit voor de volksgezondheid, aangezien stress in de vroege kinderjaren bijdraagt aan bijna een derde van de psychiatrische stoornissen bij volwassenen. Volgens hoofdonderzoeker Chase Antonacci biedt deze ontdekking een sterke basis voor het ontwikkelen van breed inzetbare screeningstools die waarschuwingssignalen kunnen opsporen voordat een formele diagnose nodig is.

Dit is vooral van vitaal belang tijdens de puberteit, de belangrijkste periode waarin angst en depressie kunnen ontstaan – aandoeningen die vaak moeilijk te behandelen zijn als ze eenmaal zijn ontstaan.

Voorspellingskloof overbruggen met AI

Omdat niet elk kind dat in de vroege kinderjaren tegenslag meemaakt een stoornis ontwikkelt – veel kinderen tonen juist een grote veerkracht – is er een ‘voorspellingskloof’ die het moeilijk maakt om te bepalen wie er risico loopt. Om deze kloof te overbruggen, analyseerden wetenschappers interviews met meer dan 200 kinderen tussen de negen en dertien jaar. Door gebruik te maken van AI-gestuurde taalanalyse kon het team de kans op toekomstige klinische depressie of angst voorspellen op basis van specifieke spraakpatronen.

Bepaalde taalkundige kenmerken hielden sterk verband met een hoger risico. Met name een hogere frequentie van voorzetsels – wat duidt op een complexere verhalende structuur – en het gebruik van absolute termen zoals ‘nooit’ of ‘altijd’ werden in verband gebracht met toekomstige internaliserende problemen. Omgekeerd liepen kinderen die vaak voornaamwoorden in de derde persoon gebruikten om anderen of de externe omgeving te beschrijven, doorgaans minder risico.

Analyse van thematische inhoud en ernst

De onderzoekers keken ook naar de thematische inhoud van wat er gezegd werd. Hoewel de specifieke onderwerpen minder goed konden voorspellen of er een stoornis zou ontstaan, waren ze wel nuttig om de mogelijke ernst van de symptomen in te schatten. Woorden die te maken hadden met angst, conflicten en agressie, zoals ‘aangevallen’ of ‘eng’, duidden op een hoger risico. Daarentegen hielden vermeldingen van dagelijkse bezigheden, hobby’s of hulp bij psychische problemen verband met betere uitkomsten.

Uiteindelijk concludeert het onderzoek dat de inhoud van een verhaal weliswaar details over het leven van een kind geeft, maar dat de stijl waarin het wordt verteld laat zien hoe ze hun ervaringen verwerken en interpreteren. Hoofdauteur Ian Gotlib benadrukte dat het analyseren van spraak een kosteneffectieve en toegankelijke methode is die bij het voorspellen van trajecten in de geestelijke gezondheid beter kan presteren dan andere individuele risicofactoren.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief