In het kort

• Wetenschappers kunnen nu prehistorische kunstenaars identificeren door menselijk DNA uit grotwanden te halen.
• Calcietlagen hebben biologische sporen zoals huid en speeksel duizenden jaren lang bewaard.
• Deze doorbraak onthult meer over de mensen uit de prehistorie die geen geschreven verslagen hebben nagelaten.

Onderzoekers hebben een methode ontdekt om de makers van prehistorische kunst te identificeren door oud menselijk genetisch materiaal rechtstreeks uit grotwanden te halen.

Historici baseerden zich tot nu toe vooral op skeletresten en fysieke voorwerpen om mensen uit de prehistorie te bestuderen. Een recent onderzoek, gepubliceerd in Nature Communications, toont aan dat biologische sporen duizenden jaren lang op rotsoppervlakken kunnen blijven bestaan.

Analyse van de Iberische grotten

Een internationale groep wetenschappers onderzocht 11 verschillende grotten in Portugal en Spanje en analyseerde 24 specifieke kunstpanelen. Ze verzamelden minuscule hoeveelheden materiaal van de wanden, calcietlagen en pigmenten. Hoewel slechts vijf van de 120 verzamelde stalen menselijk DNA bevatten, wordt de ontdekking als een grote doorbraak beschouwd. Het was nooit eerder gelukt om genetisch materiaal uit rotskunst te halen.

Doorbraak in de Escoural-grot

De belangrijkste vondsten deden zich voor in de Escoural-grot in Portugal. Daar vonden onderzoekers DNA dat bewaard was gebleven onder een laag calciet die een schildering had beschermd. Aangezien de grot tussen de 4.000 en 5.000 jaar geleden werd afgesloten, zijn de genetische sporen minstens twee millennia oud en mogelijk veel ouder. Deskundigen denken dat dit biologische materiaal afkomstig is van huidcellen, zweet of speeksel dat is achtergelaten door de kunstenaar of een vroege toeschouwer.

Oude kunstenaars identificeren

Uit een eerste analyse blijkt dat het teruggevonden DNA van een man en een vrouw is, waarbij twee van de monsters overeenkomen met westerse jager-verzamelaarsgroepen van ongeveer 5.200 tot 16.700 jaar geleden.

De bewaringstoestand van het DNA verschilt sterk per vindplaats en de methode wordt nog verder verfijnd. Toch helpt deze techniek wetenschappers om meer te weten te komen over prehistorische kunstenaars die geen schriftelijke sporen van hun identiteit hebben nagelaten.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief