In het kort

• Mensen die zich eenzaam voelen hebben dezelfde neurologische capaciteit voor empathie als mensen die zich niet eenzaam voelen.
• Het zijn vooral ervaren sociale tekorten die tot isolatie leiden, niet biologische beperkingen.
• Behandeling moet daarom vooral inzetten op het versterken van zelfvertrouwen in plaats van het trainen van empathie.

Nieuw wetenschappelijk onderzoek wijst uit dat er een aanzienlijk verschil bestaat tussen hoe eenzame mensen hun eigen empathisch vermogen ervaren en hoe hun brein daadwerkelijk functioneert. Dat meldt Metronieuws.

Hoewel individuen die zich geïsoleerd voelen vaak denken dat ze minder inlevingsvermogen hebben, tonen hersenmetingen aan dat zij in werkelijkheid net zo sterk reageren op het lijden en de emoties van anderen als mensen die zich niet eenzaam voelen.

Onderzoek naar meditatie en eenzaamheid

Om dit te onderzoeken, voerden wetenschappers een studie uit met 108 volwassenen uit Washington, waarvan de resultaten zijn verschenen in het vakblad Social Cognitive and Affective Neuroscience. De deelnemers werden verdeeld over twee groepen: de ene groep volgde een cursus liefdesmeditatie en de andere groep deed ontspanningsoefeningen.

Hoewel beide methoden effectief bleken in het verminderen van eenzaamheid, had geen van beide interventies een merkbare invloed op de mate van empathie. Dit was verrassend, aangezien de onderzoekers hadden verwacht dat een toename in empathie zou leiden tot minder eenzaamheid.

Neurologische inzichten in empathie

Onderzoekers bekeken met hersenscans specifiek hoe mensen reageren op andermans pijn. De data liet zien dat de neurologische respons bij eenzame personen nagenoeg identiek is aan die van niet‑eenzame mensen.

Dit wijst erop dat eenzaamheid niet voortkomt uit een gebrek aan empathisch vermogen, maar uit een vertekend zelfbeeld waarbij men onterecht denkt minder sociaal vaardig te zijn.

Implicaties voor de aanpak van eenzaamheid

Deze bevindingen hebben belangrijke implicaties voor de aanpak van eenzaamheid. De focus zou minder moeten liggen op het trainen van empathie, aangezien dit vermogen vaak al aanwezig is, en meer op het versterken van het zelfvertrouwen en het sociale zelfbeeld.

De conclusie is dat eenzaamheid een universele menselijke ervaring is die onafhankelijk is van iemands werkelijke karakter of sociale capaciteiten.

Schrijf je hieronder in voor onze GRATIS nieuwsbrief